Heavy steps resonance

پسرك به اهستكي سرش را از توي بالشت نرم ش بلند كردو به مامانش گفت:هنوز وقتش نريسده؟مادر به در اتاق نگاهي كردو دستي روي صورت پسرك و لپ هاي سردش كشيد و آروم زير گوش پسرك گفت :"معلومه كه نه.ببين عزيزم همه چيز همانقدر ساده نيست كه تو فكر ميكني براي اينكه بعضي چيزها اتفاق بيوفتند تو فقط به آنها فكر نكن .همين!" سپس ايستاد و از جيب پيراهنش جسم گومبولي قرمز رنگي درآورد و به پسرك داد
عزيزم ببين چقدر نرم است!ميخواي تو ام دست بزني؟
.
.
همه جا بيشتر از جايي بود كه پسرك تاحالا ديده بود و ميدانست حالا ديگر حتي نميتوانست بفهمد چه اتفاقي افتاده ديگر خبري از آن گومبولي قرمز رنگ نبود هيچ نرمي وجود نداشت در آن لحظه به مادرش فكر كرد كه چطور با آن صورت استخاني تكيده اش سعي ميكرد تا نرم را به پسرك بفهماند همه چيز با سرعت ميامدند و ناگهان متوقف ميشدند .پسرك گريه ميكرد و دايما كفش هايش را ميخواست اما انگار پاهاي پسرك نخستين بار باعث پيدايش كفش ها ميشدند خودش را در مبدا مختصات مفهوم ها يافت براي رفع تشنگي پسرك بايد آب تعريف ميشد براي فكر پسرك بايد فكر تعريف ميشد .هنوز وقتش نرسيده بود؟ مادر سعي كرده بود تا واپسين معاني محترم زندگي اش را به پسرك بگويد اما حالا از معاني و گومبولي قرمز چيزي نمانده است .صداي قدم هاي سنگين توي ذهن پسرك مثل ثانيه اي بي ارزش كه حتي هيچكس در دنيا متوجه انحطاط آن ها نميشود از بين رفتند.راستي اين موضوع چقدر اهميت دارد؟