اقاي دو شنبه

اقاي دو شنبه امروز خيلي خسته بود-انگار تمام اين مدت خستگي را اصلا نميفهميد-اقاي دو شنبه كاش اينقدر خسته نبود-بايد ميرفت اما خسته بود-كاش مرض ميگرفت اما نميرفت-از خانه خارج شد و در را طبق عادت هميشه دو بار به جلو كشيد و به سمت نزديكترين مغازه كه لا اقل مسافتي سه برابر محل كار تا خانه اش داشت به راه افتاد اما مشكل اصلي خانم مغازه دار بود كه بعد از خريد حتما ميپرسيد: وَ ديگه؟و هر بار آقاي دو شنبه مجبور بود كه بگويد :هيچي!به دليلي كه ما هرگز نميدانيم آقاي دو شنبه سرعتش را زياد كرد و مثل اينكه بخواهد كفش هايش روي سنگ فرشهاي معيني قرار بگيرد راه رفتنش حالت عجيبي گرفت.ناگهان ايستاد و با دست هايش جيب هاي خسته ي باراني قديمي را بازرسي كرد پاكت سيگار را بيرون اوردو سيگاري روشن كرد و سعي كرد به آن خانم مسخره ي فروشنده فكر نكند .ياد همكارش افتاد كه چاق بود و دندان هاي مرتبي داشت و امروز در اداره درباره زني كه در خيابان از كنارش رد شده بود صحبت ميكرد و ميگفت آن قدر در آن لحظه حس بدي نسبت به او داشته كه همكار چاق دندان مرتب اصلا دوست داشته در آن لحظه شاهد ريختن پيشاب سگ روي او باشد آنچنان كه موقع وصف خانم رهگذر رگ ها ي پيشانيش بيرون زده بود وآقاي دو شنبه جدا برايش ناراحت شد ياد زن فروشنده افتاد و غم آقاي چاق دندان مرتب اين بار براي آقاي دو شنبه شديدا قابل درك شد-آقاي دو شنبه فكر كرد كه شايد همان خانم فروشنده از كنار همكار چاق دندان مرتب رد شده باشددر اين لحظه صداي چند خانم توجهش را جلب كرد كه يكي از آنها بسيار زيبا ميخنديد بعد از مكثي كوتاه ميخنديد و فاصله زماني كه گوش ميداد و ميخنديد ريتم جالبي[البته از نظر آقاي دو شنبه]پيدا كرده بود.با خودش گفت اي كاش خانمي كه امشب ميايد به همين خوبي بخندد و اصلا اي كاش خانمي كه امشب ميايد بخندد تنها در اين صورت است كه فروشنده و پيشاب و هر چيز سگي ديگر را ميتواند فراموش كند.
.[آقاي دوشنبه مايل است شبيه فلش با نيم خط به سمت پايين باشد و قرار گرفتن در حالت فلش با نيم خط بالا حالتي ناپايدار تعريف ميشود.آقاي دو شنبه اساسا فلش است]
خريد هايش كه تمام شد خانم فروشنده پرسيد: وَ ديگه؟ آقاي دو شنبه گفت:هيچي و خريد ها را برداشت و از مغازه خارج شد .